“Who’s the black private dick that’s a sex machine to all the chicks?”. Ναι, είναι ο Shaft. Ίσως θα έπρεπε να εγκαινιάσω το site με μια κριτική για το Lady Snowblood λόγω ονόματος αλλά όχι. Είπα να γράψω για μία εξίσου διασκεδαστική ταινία, το Shaft. Το Shaft γυρίστηκε το 1971 και είναι ένα από τα πρώτα blaxploitation films που έμελλε να γυριστούν αυτή τη δεκαετία. Για όσους δεν γνωρίζουν, blaxploitation είναι μία υποκατηγορία των exploitation films (σε ακριβής μετάφραση “ταινίες εκμετάλλευσης” που ως στόχο είχαν να κερδίσουν απλώς χρήματα χρησιμοποιώντας ένα πικάντικο θέμα, χωρίς να έχουν κάποια ποιοτική αξία. Μιλάμε για κυρίως  B-movies που πλέον έχουν γίνει cult.)  η οποία απευθύνονταν σε έγχρωμο κοινό.

Λοιπόν, στην υπόθεση όμως τώρα. Ο John Shaft είναι ένας μαύρος detective που δουλεύει για την αστυνομία. Σύντομα ο Shaft λόγω του χρώματος του θα εμπλακεί στο σχέδιο του επίσης έγχρωμου αρχηγού συμμορίας  Bumpy, να πάρει πίσω την κόρη του που έχει απαγάγει μια αντίπαλη συμμορία. Αυτή είναι με λίγα λόγια  η ταινία που όλοι γνωρίζουμε κατά βάση λόγω του βραβευμένου με Grammy soundtrack της, από χέρι Isaac Hayes. Για να είμαστε ειλικρινείς η ταινία μπορεί να μην συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα του κινηματογράφου (πραγματικά δεν χρειάζεται για να σ’ αρέσει), όμως σίγουρα είναι σημαντική. ‘Άλλωστε μιλάμε για την ταινία που έκανε μόδα το blaxploitation. Βλέπεται ευχάριστα ως μία απεικόνιση της φανταχτερής δεκαετίας του ’70 και της αξεπέραστης μαγκιάς των Αφροαμερικανών.  Βέβαια, το Shaft δεν το βλέπεις για “ιστορικούς λόγους” αλλά για το cool του John Shaft, όταν πετά ατάκες απλά για να τις πετάξει στους ξενέρωτους λευκούς συνεργάτες του. Όπως και να το κάνεις είναι πιο καυτός από τον Bond και πιο cool απ’ τον Bullit. Ναι, οι διάλογοι μπορεί πολλές φορές να φτάνουν τα όρια του κιτς (η αλήθεια είναι πως σήμερα αν εγώ πετούσα τις μισές ατάκες του Shaft θα γινόμουν ρεζίλι. Βέβαια μπορεί να φταίει που δεν είμαι όσο cool είναι ο Shaft), όμως είναι από εκείνους που μαθαίνεις απ’ έξω μόλις πρωτοδεις την ταινία. Ωστόσο οι γρήγοροι ρυθμοί, το στυλ , το theme song και οι γνωστοί B-movie-διάλογοι που προανέφερα κάνουν την ταινία ένα trademark of  coolness και  της δεκαετίας του ’70. Όσο για τον πρωταγωνιστή, είναι ίσως ο πιο γνωστός, και μάλλον ο υπέρτατος, έγχρωμος κινηματογραφικός χαρακτήρας που είδε η μεγάλη οθόνη.

Fun Fact: Θυμάστε που στο Django Unchained η κοπελιά του Django λεγόταν Broomhilda von Shaft; Λοιπόν… τώρα μάθατε από που πήρε το επίθετο.

Καλύτερη Σκηνή: Η αρχική που ο Shaft ελίσσεται στους δρόμους με το δερμάτινο παλτό του να ανεμίζει καθώς παίζει το theme.

Τι μας έμεινε: Ότι δεν είμαστε και δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε όσο cool είναι ο Shaft. Και ότι αν γραφόταν ένα theme για την ζωή μου, σίγουρα δεν θα ‘ταν εκείνο του Shaft.

Τι μας χάλασε: Οκ, είναι blaxploitation αλλά λίγο το παρα… με τους διαλόγους (αν και δεν παραπονιέμαι. Μια χαρά πέρασα).

Ατάκα Award: “Close it yourself, Shitty”

Περίσταση για να το δεις: Μετά από μια δύσκολη και καταθλιπτική μέρα για να περάσεις καλά,κατά προτίμηση με ποπ-κόρν και τους φίλους σου παρέα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s