Η αλήθεια είναι πως μετά από μέτριότητες, μου αρέσει να στανιάρω με ταινίες που ξέρω ότι θα μ’ αρέσουν. Αφού, λοιπόν παρακολούθησα μια τέτοια ταινία, έβαλα να δω την “Valerie και την εβδομάδα των θαυμάτων της”. Είναι καιρό που ήθελα να την απολαύσω λόγω της αγάπης μου για τον ανατολικοευρωπαϊκό κινηματογράφο (ξέρατε ότι η Ουγγαρία είχε κάνει ποιοτικό σινεμά;) και μπορώ να πω με σιγουριά πως με μάγευσε. Η ”Valerie” είναι τσέχικη ταινία, πολυβραβευμένη (βράβευση στον Bergamo Film Festival και βραβείο Grand Prix Best Film), του Jaromil Jires, ο οποίος έχει σκηνοθετήσει ακόμα μία ωραία τσέχικη ταινία που έχω δει, “Το Αστείο” (κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Κούντερα). Παρότι την “Valerie” μάλλον δεν μου είναι εύκολο να την κατατάξω κάτω από ένα είδος , θα την χαρακτήριζα σε κάποιον που δεν την έχει δει ως ένα μαγικό ενήλικο παραμύθι coming-of-age (αλλά βασικά η ταινία είναι ότι θες να είναι για εσένα).

Θα πω μονάχα τα βασικά για την υπόθεση, απλά για να υπάρχει μια εικόνα γιατί μιλάω, αν και το θέμα είναι να βιώσεις την προβολή της ταινίας. Η Valerie καταλαβαίνουμε από την αρχή πως μόλις τώρα έχει για πρώτη φορά περίοδο (περνά από την φάση του παιδιού σε αυτήν της γυναίκας) και μπροστά μας ξετυλίγεται ο έντονα απειλητικός και σεξουαλικός κόσμος της. Τελικά, η πραγματικότητα με την φαντασία συγχέονται , χωρίς να είναι ευδιάκριτο να τις ξεχωρίσουμε. Στην πόλη αυτή της Valerie κυριαρχεί ένα κλίμα υποτιθέμενης θρησκοληψίας όπου οι παπάδες συνάπτουν σεξουαλικές σχέσεις με οποιαδήποτε γυναίκα επιθυμούν. Ο “διοικητής” της πόλης είναι ένας απαίσιος ιερέας που μεταμορφώνεται σε νυφίτσα και ο μόνος βοηθός της Valerie είναι ο Orlik (σημαίνει αετός) που είναι ερωτευμένος μαζί της. Η οθόνη πλημμυρίζει από συμβολισμούς (δεν χρειάζεται να τους αναλύσεις για να ευχαριστείς αυτό που αντικρίζεις), μαγευτικές εικόνες και μουσική που μοιάζει να έρχεται από αερικά (δια χειρός Lubos Fisher). Τόση ομορφιά σε μια ταινία είχα καιρό να δω. Η οθόνη ένιωθα να με “ρουφά” και όταν έπρεπε να αφήσω πίσω τον κόσμο της Valerie ένιωσα ότι είχα πάει σε ένα πανέμορφο ταξίδι που θα νοσταλγούσα για πολύ καιρό. Η “Valerie και η βδομάδα των θαυμάτων της” είναι σίγουρα μια λιχουδιά για τα μάτια, τα αυτιά και την ψυχή του ανθρώπου που αγαπά το σινεμά. Τέτοιες ταινίες μας θυμίζουν γιατί βλέπουμε κινηματογράφο. Μπράβο Jires, μπράβο Fisher, μπράβο Τσεχία.

Fun Fact: Η Jaroslava Schallerova ήταν μόλις 13 όταν έπαιξε την Valerie

Καλύτερη σκηνή: Όλη η ταινία (αν και η σκηνή που ο Orlik τραγουδά την μπαλάντα του στην Valerie είναι ιδιαιτέρως γλυκιά).

Τι μας έμεινε: Μαγεία. Μας έμεινε η γεύση από νεραϊδόσκονη και η ηχώ από τα καμπανάκια του Fisher.

Τι μας χάλασε: Τίποτα. Μόνο ότι τελείωσε.

Ατάκα Award: “Good night, my dear. Good night, sweet dreams. When you awake keep safe your secret.”

Περίσταση για να το δεις: Αν απλά αγαπάς το σινεμά (ή αν μισείς πολύ τις νυφίτσες).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s