Ίσως να φταίει που “una fazza , una razza” πάντως οι καλές ιταλικές ταινίες και πόσο μάλιστα οι κωμωδίες, καταφέρνουν να μας αγγίζουν βαθιά. Έχουν κάτι γλυκόπικρα οικείο αν θέλετε. Αυτό ακριβώς με έκαναν να νιώσω “Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου” (έτσι μεταφράστηκε η ταινία στην Ελλάδα παρότι ο τίτλος της κανονικά σημαίνει απλά “Οι Φίλοι μου”). Η ιστορία είναι απλή και διαχρονική. Μια αντροπαρέα τεσσάρων ξανασυναντιέται. Στο δρόμο για να παραλάβει και τον πέμπτο, βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο τον γνώρισε η υπόλοιπη παρέα, ενώ έπειτα παρακολουθούμε τις φάρσες των φίλων σε ανυποψίαστους ανθρώπους. Μπορεί κι οι πέντε να μην είναι τα καλύτερα παιδιά αλλά μου ήταν (όπως και σε όσους έχουν δει την ταινία πιστεύω) αδύνατο να μην τους συμπαθήσω. Στην τελική θα ήθελες κι εσύ να ζήσεις σαν “τσιγγάνος” (όπως λεν κι οι ίδιοι) μαζί με τους φίλους σου, έστω για μια μόνο μέρα, και να κοροϊδεύσεις τους περαστικούς με ιστορίες και αστεία που σκαρφιστήκατε μαζί. Όσοι το αρνηθούν μάλλον δεν έχουν βρει τους κατάλληλους φίλους. Οι πρωταγωνιστές μας είναι άνδρες με διαφορετικές ζωές, ο ένας πρώην αριστοκράτης που έφαγε την περιουσία του, ο άλλος δημοσιογράφος διαζευγμένος με κακές σχέσεις με τον γιο του, ο άλλος παντρεμένος με παιδιά κτλ… Ωστόσο και οι πέντε τους αρνούνται να μεγαλώσουν στην προσπάθειά τους να νικήσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας και τον θάνατο, παραμένοντας παιδιά. Είναι χαρούμενοι όταν είναι μαζί και κάνουν τρέλες σε τέτοιο βαθμό που ο ένας της παρέας θα ξεφωνίσει την φράση που συνοψίζει μάλλον τέλεια την σχέση τους, “Τι ωραία που περνάμε εμείς οι άνδρες! Γιατί να μην είμαστε πούστηδες;”. Οι περισσότεροι θα θέλαμε να ξεφύγουμε απ΄αυτή την ρουτίνα όπως κι εκείνοι. Αυτό λοιπόν είναι που μας αγγίζει στους “Φίλους” πέρα από το γέλιο τους.

Τέλος δεν μένει τίποτα παραπάνω να πω για τους “Φίλους” από όσα προανέφερα. Είναι μια πολύ αστεία κωμωδία (από τις αγαπημένες μου), γλυκιά, με ωραίες ερμηνείες (ο Philippe Noiret και ο Adolfo Celi είναι έτσι κι αλλιώς τυπάδες) και μουσική, με αξέχαστες σκηνές κι ατάκες, συγκίνηση και ζεστασιά (όπως κάθε καλή ταινία με τον Noiret. Βλέπε Il Postino, Cinema Paradiso…). Ίσως η καλύτερη ταινία για την φιλία.

Fun Fact: Ο Philippe Noiret είναι Γάλλος, παρότι υποψιάζομαι ότι όλοι τον ξέρουμε από το ιταλικό σινεμά.

Καλύτερη σκηνή: Το χόμπι της παρέας στον σταθμό των τραίνων είναι τρομερά δελεαστικό

Τι μας έμεινε: Ζεστασιά, συγκίνηση και ευχαρίστηση που είδαμε μια καλή, ατόφια κωμωδία. Α!…και η επιθυμία να ξανασυναντήσουμε τους φίλους μας.

Τι μας χάλασε: SPOILER! (αν δεν έχεις δει την ταινία προσπέρασε).


Γιατί πρέπει ο Noiret να πεθαίνει πάντα;! Τον πάω πολύ τον τυπά και όλο μου τον σκοτώνουν σε ταινίες!


Ατάκα Award: “What is genius? It is imagination, intuition, decision and speed of execution.”

Περίσταση για να το δεις: Αν αγαπάς τους φίλους σου, αν δεν θες να μεγαλώσεις, αν θες να γελάσεις ή απλά αν φοβάσαι τον θάνατο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s