Ο Βαρώνος αποτελεί παλιό γνώριμο. Θυμάμαι ένα μεταγλωτισμένο γαλλικό παιδικό με τις ψεύτικες περιπέτειες του που είχα λιώσει στο DVD-Player. Όταν άρχισα να ασχολούμαι, λοιπόν, με το σινεμά αγάπησα και τους Monty Python και έμαθα πως ο Terry Gilliam, σκηνοθέτης και animator της ομάδας, μετά την διάλυσή τους είχε βρεθεί πίσω από την κάμερα άλλων γνωστών ταινιών. Μία από αυτές ήταν και μια εκδοχή των παραμυθιών του Μυνχάουζεν, “Οι Περιπέτειες του Βαρώνου Μυνχάουζεν”. Ο Gilliam από τον καιρό του στους Python καταλάβαινε κανείς από τα animation του (το πιο γνωστό το τεράστιο γυμνό πόδι των Python), πως είχε ταλέντο να συνθέτει όμορφες εικόνες και φαντασία. Σε αυτήν την ταινία είναι εμφανή τα παραπάνω (δυστυχώς όμως δεν έχω δει άλλη “ανεξάρτητη” δουλειά του Gilliam όσο κι αν πεθαίνω εδώ και καιρό να δω το Brazil).

Οι περιπέτειες του Μυνχάουζεν ξετυλίγονται όταν ο ίδιος φτάνει στην παράσταση ενός θιάσου που ερμηνεύει τα ψεύτικα κατορθώματά του, για να τους αποδείξει πως όσα έχει πει είναι αληθινά. Εκείνη όμως την στιγμή η πόλη δέχεται επίθεση από τους Οθωμανούς και έτσι ο Βαρώνος για να αποδείξει την ειλικρίνειά του και καθώς θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για την κατάσταση (λόγω προηγουμένων με τον Σουλτάνο), αναγκάζεται να ταξιδέψει μαζί με την κόρη του διευθυντή του θιάσου, και να μαζέψει τους υπερδύναμους φίλους του να σώσουν την πόλη. Η ταινία ουσιαστικά θα μπορούσε να θεωρηθεί χωρισμένη σε επεισόδια, το κάθε ένα κι ένας φανταστικός τόπος που επισκέπτεται ο Μυνχάουζεν. Κάθε επεισόδιο έχει τα δικά του εκπληκτικά σκηνικά και ηθοποιούς. Αυτά ίσως είναι και τα βασικά σημεία που κάνουν την ταινία να αξίζει. Παρότι δεν είναι αριστούργημα, είναι διασκεδαστική λόγω των υπέροχων μύθων του Μυνχάουζεν αλλά και για εμένα προσωπικά, λόγω της φαντασίας και καλαισθησίας του Gilliam και της φωτεινής ομάδας διάσημων ηθοποιών που εδώ φοράνε “χαζά” (με την καλή έννοια) κουστούμια και κάνουν περίεργες προφορές. John Neville, Eric Idle (κι άλλο παιδί των Python), Oliver Reed, Uma Thurman, Robin Williams, Jonathan Pryce, Sarah Polley (στα πρώτα της “βήματα” υποψιάζομαι), μέχρι και Sting σε cameo έχει αυτή η ταινία. Πώς να μην το ευχαριστηθείς;

Fun Fact: Ο Robin Williams πήρε τον ρόλο του αφού τον απέρριψε ο Sean Connery, επειδή δεν ήταν αρκετά μεγάλος. Ο Williams τον έπαιξε τελευταία στιγμή, όταν το budget της ταινίας είχε ήδη ξεπεραστεί κι έτσι δεν πληρώθηκε.

Καλύτερη Σκηνή: Το “επεισόδιο” στο φεγγάρι με τον Williams να κάνει τον βασιλιά του σύμπαντος. Επίσης κάτι Python-ικά στοιχεία χιούμορ (π.χ. στην αρχή της ταινίας δεν μας δίνεται σε τίτλο απλά η χρονολογία αλλά και η μέρα στην οποία βρισκόμαστε).

Τι μας έμεινε: Ότι δεν πρέπει να αμφισβητούμε ποτέ τις ιστορίες ενός παππού που κατάφερε να “ρίξει” την Uma Thurman. Και πως το να μένεις παιδί είναι πάντα καλύτερη επιλογή από το να μεγαλώσεις.

Τι μας χάλασε: Τίποτα συγκεκριμένο. Την ταινία δεν την ενδιαφέρει να αλλάξει τον κόσμο και το ξέρει.

Ατάκα Award: Sultan: “Have you any famous last words?” Baron Munchausen: “Not yet.” Sultan: “Not yet? Is that famous?”

Περίσταση για να το δεις: Αν θες για ένα δίωρο να ξαναγίνεις παιδί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s