Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο δεν ήμουν πολύ καλά και κατάλαβα πως χρειαζόμουν να δω κάποια ταινία για να μου αλλάξει τη διάθεση. Έτσι έπεσα πάνω στο “Phantom of the Paradise”. Δεν ξέρω γιατί αλλά συνήθως όταν δω κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ, αργώ να γράψω για αυτό. Όπως καταλαβαίνετε, το “Phantom” είναι μια από αυτές τις ταινίες. Γενικότερα έχω μια πολύ καλή σχέση με τον De Palma, γιατί δεν έχω δει τις κακές του ταινίες (π.χ. “Black Dahlia”, όπως έχω ακούσει), αντιθέτως οι ταινίες του που έχω δει είναι πολύ αγαπημένες μου (“Carlito’s Way”, “Blow Out”, “Scarface”,”Carrie”). Για αυτόν τον λόγο, παρότι είχα ακούσει πολύ καλά λόγια για την ταινία από το “Σινεμά” και ήξερα πως θεωρείται υποτιμημένη, δεν περίμενα να μου αρέσει καλύτερα από το “Blow Out” και το “Carlito’s Way”, που είναι κατά την γνώμη μου και οι δυο τους από τις καλύτερες ταινίες των δεκαετιών στις οποίες γυρίστηκαν. Βέβαια καταλαβαίνω πως μπορεί να μην είναι η καλύτερη του De Palma, όμως εγώ την αγαπώ ένα τσακ περισσότερο από τις άλλες του που έχω δει.

Μιλάμε για μια rock-opera εκδίκησης ή ίσως μια πολύ “χαλαρή” και πειραγμένη εκδοχή του “Faust” σε συνδυασμό με το “Φάντασμα της Όπερας”. Ένας μουσικός, o Winslow Leach γράφει  μια rock-opera του “Faust”, την οποία κλέβει ο μεγαλύτερος παραγωγός μουσικής της εποχής του, Swan, για να την παίξει στο καινούριο μουσικό θέατρο που ανοίγει το “Paradise”. O Swan δίνει την μουσική σε δικές του “ανακαλύψεις” (οι οποίες είναι nostalgia bands όπως οι “Juicy Fruits” και ο glam rock τραγουδιστής Beef) που πουλάνε λόγω image και όχι στην τραγουδίστρια που θέλει ο Leach, ο οποίος εξοργισμένος για όσα του έχει κάνει ο Swan ετοιμάζεται να πάρει εκδίκηση. Η ταινία είναι πολύ 70s. Νιώθω βασικά πως ο De Palma σατιρίζει την μουσική βιομηχανία της εποχής, που είναι όλο “μόστρα” για το τίποτα. Όπως λέει και η Jessica Harper η οποία παίζει την τραγουδίστρια που ο Leach έχει διαλέξει να ερμηνεύσει το έργο του, “I’ m not a screamer. I am a singer” και αυτό δυστυχώς δεν προωθείται. Η μουσική είναι κι αυτή πολλές φορές σατιρική, γραμμένη από τον συνθέτη Paul Williams που εδώ εμφανίζεται και στον ρόλο του Swan. Εκρηκτικοί ρυθμοί, χρώματα και πλάνα. Ένα όργιο μουσικής που αδυνατώ να καταλάβω γιατί άργησε να αναγνωριστεί. Εύγε De Palma. Από τις αγαπημένες μου ταινίες της δεκαετίας του ’70 που περιέχει ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια αγάπης που ακούσαμε ποτέ στο σινεμά (“Old Souls” που ερμηνεύεται από την Jessica Harper στην ταινία).

Fun Fact: Η Sissy Spacek (που έμελλε να παίξει τον ομώνυμο ρόλο στην “Carrie”), όταν δεν πήρε τον ρόλο στην ταινία που πήγε έπειτα στην Jessica Harper, δούλεψε ως αμπιγιέζ  μιας και ο φίλος της, Jack Fish, ήταν ο σχεδιαστής παραγωγής.

Καλύτερη σκηνή: Όλη η ταινία είναι ισάξια αλλά ξεχωρίζει η σκηνή αναφορά σε αυτήν του μπάνιου στο “Ψυχώ” (ο De Palma είναι έντονα επηρεασμένος από τον Hitchcock) και η ερμηνεία του “Old Souls” απ’ την Harper.

Τι μας έμεινε: Η “χαίτη” του Swan και κάτι πληγές στα τύμπανα απ’ όταν πρωτακούσαμε τον Beef να “τραγουδά”.

Τι μας χάλασε: Η διαπίστωση πως ακόμα και σήμερα η μουσική βιομηχανία δεν έχει αλλάξει πολύ. Ακόμα προσπαθεί να προωθήσει άτομα απλά για την persona τους και όχι για την μουσική και το ταλέντο τους.

Ατάκα Award: “Never sing my music again. Not here, not anywhere. Do you understand? Never again. My music is for Phoenix. Only she can sing it. Anyone else who tries, dies!

Περίσταση για να το δεις: Αν μισείς τα nostalgia bands που παίζουν μουσική ανάξια να νοσταλγηθεί. Αν βαρέθηκες η μουσική βιομηχανία να σου πλασάρει φρικιά για καλλιτέχνες. Αν θες να δεις μια rock-opera δια χειρός De Palma.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s