” The Christian Haute Couture fashion house is home to models…and backstabbing…and blackmail…and drug deals…and MURDER”, μας λέει το tagline του “Blood and Black Lace” και μας προϊδεάζει πλήρως θα ‘λεγε κανείς για το είδος της ταινίας που έπεται να δούμε, giallo. Για τα giallo τώρα, είχα πρωτοδιαβάσει στο περιοδικό “Σινεμά”, όταν είχε αφιέρωμα στο σινεμά του τρόμου (τεύχος 236 αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς) και μου είχαν κινήσει έντονα το ενδιαφέρον κι έτσι άρχισα να ψάχνω τους σκηνοθέτες τους και το έργο τους. Όμως ας μην προτρέχω κι ας εξηγήσω τι είναι αυτό το είδος, που για την ακρίβεια η ονομασία του σημαίνει “κίτρινο” στα Ιταλικά. Τα giallos είναι μια υποκατηγορία ταινιών τρόμου, Ιταλικής παραγωγής που πήραν το όνομα τους από ένα περιοδικό κίτρινου χρώματος που εκδιδόταν την δεκαετία του ’50 και περιείχε ιστορίες βίας και σεξ. Αυτή την θεματολογία έχουν και τα giallos, μακάβριες ιστορίες (όχι τόσο για τα σημερινά δεδομένα), πολύ αίμα (κατά κανόνα- όχι πάντα), ωραίες γυναίκες, άλλοτε ερωτικές σκηνές, υπέροχα χρώματα και υποτυπώδη σενάρια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά τους. Το “Blood and Black Lace” είναι το πρώτο που βλέπω και έχει όλα τα παραπάνω, άλλωστε ο Bava είναι ο “πατέρας” του giallo, από αυτόν άρχισαν όλα.

Η υπόθεση συμπεριλαμβάνεται στο tagline οπότε δεν θα κάτσω να την αναλύσω, αφού δεν είναι και σημαντική άλλωστε. ‘Ενας μασκοφόρος σπέρνει τον τρόμο σε έναν οίκο μόδας, όταν αρχίζει να σκοτώνει κοπέλες που δουλεύουν εκεί. Το σενάριο όπως είπαμε και πριν είναι υποτυπώδες. Υπάρχει ένα σχετικό suspence στην αρχή όσον αφορά το πρόσωπο του δολοφόνου αλλά δεν είναι πραγματικά εκείνο που σου κρατά το ενδιαφέρον. Νιώθει κανείς πως η υπόθεση και οι φόνοι λειτουργούν, ώστε να “φανεί” το “ωραίο” στην ταινία. Είτε αυτό είναι η ομορφιά των κοριτσιών που δολοφονούνται με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια, είτε η ικανότητα του Bava να χειρίζεται τα χρώματα, όπως η επιλογή του να υπάρχουν πολύχρωμοι φωτισμοί αντί για ένα απλό λευκό φως. Η πλοκή σε σημεία είναι βεβιασμένη και οι διάλογοι λειτουργούν για την συμπλήρωσή της. Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα ποιος έκανε τον φόνο, ποιόν δολοφόνησε ή γιατί το έκανε αυτό αλλά επικεντρωνόμαστε στο πώς. Τον τρόπο με τον οποίο γίνεται κάθε φόνος και την δεξιοτεχνία του Bava να τον δείχνει καλαίσθητα στην κάμερα. Η αλήθεια είναι πως το περίμενα πιο αιματηρό (δεν ήταν σχεδόν καθόλου) και λιγότερο στιλιζαρισμένο. Έκανα λάθος, το στιλ που υπάρχει στην ταινία, μέχρι και στα φορέματα του οίκου μόδας και στους τίτλους αρχής, είναι A level και οπτικά δείχνει την ταινία πολύ μικρότερη από τα χρόνια της. Ένα κλασσικό giallo που αξίζει να ανακαλυφθεί παρά τις ατέλειές του, ακόμα και από αυτούς που δεν είναι λάτρεις του είδους, μόνο και μόνο για την “εικόνα” του.

Fun Fact: Αυτή είναι η ταινία που άρχισε το είδος giallo.

Καλύτερη σκηνή:  Οι τίτλοι αρχής σε συνδυασμό με την μουσική και ο πέμπτος φόνος στην μπανιέρα (πάντα το αίμα δείχνει υπέροχα σε ένα πεντακάθαρο, λευκό μπάνιο).

Τι μας έμεινε: Καταλάβαμε πως ο χώρος της μόδας είναι επικίνδυνος. Αν δεν πας από ανορεξία, πιθανότατα να σε σφάξει κάποιος σεξουαλικά διεστραμμένος δολοφόνος με μάσκα.

Τι μας χάλασε: Οι διάλογοι που πολλές φορές απλά υπάρχουν ώστε να βοηθήσουν την βεβιασμένη πλοκή και το “ξύλινο παίξιμο” (που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε).

Ατάκα Award: “Perhaps the sight of beauty makes him lose control of himself, so he kills.”

Περίσταση για να το δεις: Αν είσαι σε mood για κάτι πολύχρωμο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s