Ως “Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη” κυκλοφόρησε στην Ελλάδα αυτή εδώ η ταινία, αν και πιθανότατα ο τίτλος της να έχει διφορούμενη σημασία. Άλλωστε στα Αγγλικά “possession” δεν σημαίνει μονάχα κυρίευση από ένα δαιμονικό ον αλλά και κτήση, περιουσία ή κατοχή. Έτσι δεν μπορώ να γνωρίζω με σιγουριά πιο από όλα εννοούσε ο Zulawski όταν επέλεξε αυτόν τον τίτλο, πάντως βλέποντας την, βγήκα στο συμπέρασμα πως μάλλον έχουμε να κάνουμε με παιχνίδι λέξεων.

Γενικότερα μου είναι δύσκολο να μιλήσω για αυτή την ταινία. Συνειδητοποίησα από νωρίς πως η υπόθεση της δεν ήταν όσο απλή φαινόταν. Ο Μαρκ είναι ένας κατάσκοπος στην Γερμανία (Δυτικό Βερολίνο, φαίνεται από το τοίχος που δεσπόζει στις εξωτερικού χώρου σκηνές) που έρχεται από μια αποστολή πίσω στην γυναίκα του Άννα και τον μικρό γιο τους. Η Άννα όμως του ζητά διαζύγιο. Ενώ αρχικά αρνείται την ύπαρξη τρίτου προσώπου, τελικά εξομολογείται στον Μαρκ πως έβλεπε κάποιον όσο καιρό εκείνος έλλειπε. Ο Μαρκ που ήδη είναι συντετριμμένος από την κατάσταση, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο, όταν ανακαλύπτει πως το πρόσωπο που βλέπει η Άννα δεν είναι ο εραστής της Heinrich αλλά κάποιος άλλος.

Κι όμως γράφοντας για την υπόθεση την κάνω να μοιάζει πολύ πιο απλή από ότι είναι, ενώ στην πραγματικότητα μιλάω για μια από τις πιο απρόβλεπτες και πιο “ιδιαίτερες” ταινίες που έχω δει. Το περίεργο είναι πως ήμουν προετοιμασμένη, γνώριζα αρκετά για τον Zulawski (χωρίς να είχα δει άλλη ταινία του πριν απ’ αυτήν), ήξερα πως η ταινία είναι cult και είχα δει την περίφημη τρίλεπτη σκηνή με την Isabelle Adjani να χτυπιέται στο μετρό και πάλι δεν περίμενα μια τέτοια εμπειρία. Σκηνές σαν να βγήκαν από το υποσυνείδητο, συμβολισμοί, σωσίες, τέρατα, ένα άκρως παρακμιακό τοπίο, ένας σαλεμένος Sam Neill και μια ακόμα περισσότερο Isabelle Adjani να παίζουν εσκεμμένα υπερβολικά. Nομίζω πως είδα τα πάντα σε αυτήν την ταινία και η αλήθεια είναι πως δεν παραπονιέμαι. Ομολογουμένως ήταν πολύ “κουλή”, το είδος ταινίας που απευθύνεται σε κοινό με γερά νεύρα, στομάχι και ότι άλλο θέλετε, που είτε την αγαπάς όπως ένα ταξίδι σε ψηλό “roller coaster” είτε την μισείς. Ευτυχώς ανήκω στην πρώτη κατηγορία (όσο κι αν μισώ τα “roller coasters”), και κατάφερα να διασκεδάσω και να “εγκλωβιστώ” στο κλίμα της εύκολα από τις πρώτες σκηνές.

Μετά από όλα αυτά που είπα, βέβαια, κανείς μπορεί να νομίζει πως θεωρώ την ταινία απλώς μια πανδαισία ασυναρτησιών. Όχι, η ταινία έχει ένα βαθύτερο νόημα και λανθασμένα κατά την γνώμη μου έχει κερδίσει ένα status ως ταινία τρόμου, όταν ξεκάθαρα δεν είναι απλώς αυτό. Μοιάζει πιο πολύ με ένα νοσηρό κοινωνικό δράμα σχέσεων και ο τρόμος που προσφέρει είναι ψυχολογικός και “έμμεσος”, πολύ πιο διαφορετικός από αυτόν που θα βλέπαμε σε μια κοινή ταινία τρόμου. Ο Zulawski έγραψε εξάλλου το σενάριο την περίοδο που έπαιρνε ένα ζόρικο διαζύγιο από την ηθοποιό Malgorzata Braunek. Η ταινία λοιπόν, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί αλληγορία ενός τέτοιου διαζυγίου. Η μάταιη προσπάθεια του Μαρκ να κρατήσει την Άννα κοντά του (εξού και ο τίτλος, που εδώ σημαίνει “κτήση”), που τελικά ως μόνη διέξοδο από αυτό το διαζύγιο βρίσκει να πλάσει μια χυδαία και αποκρουστική απεικόνισή της με το μυαλό του, να την φανταστεί σαν “δαιμονισμένη” (εδώ ο τίτλος λειτουργεί ως “δαιμονισμός”), μέχρι να καταφέρει να την αφήσει, έχοντας πλέον γίνει καινούριος άνθρωπος. Δυστυχώς, όμως μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα έχει δημιουργηθεί τόσο χάος που οι ζημιές είναι αναπόφευκτες.

Συνοψίζοντας λοιπόν, μπορεί το “Possession” (χρησιμοποιώ τον Αγγλικό τίτλο, αφού ξεκαθάρισα την διπλή σημασία του κι έτσι συμπεραίνουμε πως ο Ελληνικός τίτλος είναι μάλλον ατυχής), να μην είναι για όλους, όμως δεν απογοητεύει όσους το αντέξουν.

Fun Fact: Η Adjani που κέρδισε το βραβείο στις Κάνες και το Cesar για την ερμηνεία της στην ταινία, δήλωσε πως χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ξεπεράσει τον ρόλο της ως Άννα και πως δεν θα ξανάπαιρνε ποτέ παρόμοιο ρόλο στην καριέρα της.

Καλύτερη Σκηνή: Το εκρηκτικό και αινιγματικό τέλος.

Τι μας έμεινε: Μια περίεργη έκφραση στο πρόσωπο και ένα γενικότερο mindfuck. (Και οι ήχοι του εξίσου νοσηρού με την ταινία, soudtrack.)

Τι μας χάλασε: Ίσως μερικοί να μπερδευτούν ή να βρουν την ταινία υπερβολικά νοσηρή.

Ατάκα Award: “You look ugly. You ‘ve hardened. For the first time, you look vulgar to me.”

Περίσταση για να το δεις: Διότι είσαι πρόθυμος να δοκιμάσεις το εαυτό σου. Διότι είναι ένα νοσηρό “roller coaster”. Διότι η Isabelle Adjani καταφέρνει να μεταμορφωθεί σε “δαίμονα”, παρά το αγγελικό πρόσωπο της.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s