Μερικές ταινίες είναι τόσο γνωστές που ξεχνάω να τις δω, λέγοντας πως έτσι κι αλλιώς θα τις επισκεφτώ κάποια στιγμή στο μέλλον. Σε αυτήν την κατηγορία πέφτουν και “Τα Φώτα της Πόλης”. Όλο την άφηνα αυτήν την ταινία για να δω κάτι πιο “καταχωνιασμένο”, που δεν γνώριζα. Δεν είχα και καμία αμφιβολία για το αν πρόκειται για αριστούργημα ή όχι, έτσι κι αλλιώς ο Chaplin είναι εγγύηση. Τελικά όμως την είδα και την αγάπησα.

Η υπόθεση είναι η εξής: ένας αλητάκος του δρόμου (Chaplin), ερωτεύεται μια τυφλή πωλήτρια λουλουδιών, που μετά βίας τα βγάζει πέρα οικονομικά. Στην προσπάθεια του να την βοηθήσει “παίρνει την ταυτότητα” ενός πλουσίου που έχει γνωρίσει. Απλά τα πράγματα αλλά τόσο όμορφα. “Τα Φώτα της Πόλης” είναι μια βαθιά ρομαντική και συγκινητική ταινία, με έναν τρόπο που αποτυγχάνουν να είναι πολλές ταινίες του σήμερα. Η αγάπη που προβάλλεται είναι στην πιο αγνή της μορφή, οι συγκινήσεις δεν σε “βιάζουν” να κλάψεις, ούτε και υπερβολικές γίνονται. Όλα τα αισθήματα από τον θεατή για την ταινία βγαίνουν φυσικά, με μία απλότητα, όπως και η ίδια η αγάπη που νιώθει ο αλητάκος για την τυφλή κοπέλα. Τόση “αγνή” συγκίνηση (αγνή, διότι είναι η συγκίνηση του θεατή που μπόρεσε να “μπει” σε μια ταινία χωρίς προσπάθεια, να νιώσει κάτι απλό και να έρθει σε μια κλιμάκωση στο τέλος της, με μια θλίψη όχι μόνο για το τέλος της ιστορίας αλλά και για το τέλος της εμπειρίας που έζησε, καθώς τελείωσε η ταινία) δεν βλέπουμε συχνά πλέον και είναι κρίμα.

Όσον αφορά τον Chaplin, δεν έχω να πω τίποτα διαφορετικό από αυτό που ήδη ξέρουμε. Είναι μια μεγάλη μορφή στο σινεμά. Παρότι η ταινία του είναι βουβή, δεν “χάνεις ούτε λέξη” από το νόημα της, οι μεσότιτλοι είναι αχρείαστοι.

Δεν θα επεκταθώ παραπάνω, γιατί δεν γνωρίζω τι άλλο θα μπορούσα να γράψω για μια ταινία που λίγο-πολύ όλοι ξέρουν και αγαπούν. Αριστούργημα απλά.

Fun Fact: Ο Orson Welles την θεωρεί την αγαπημένη του ταινία, ο Stanley Kubrick μια από τις αγαπημένες του ταινίες και ο Charlie Chaplin την αγαπημένη του από όσες έχει γυρίσει. Προφανώς κάτι ξέρουν!

Καλύτερη σκηνή: Το τέλος. Καιρό είχαν να με πιάσουν τα κλάματα σε ταινία.

Τι μας έμεινε: Ζεστασιά και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Τι μας χάλασε: Τίποτα.

Ατάκα Award (σε βουβή ταινία, προφανώς μιλάμε για μεσότιτλο): “Tomorrow the birds will sing.”

Περίσταση για να το δεις: Σε οποιαδήποτε περίσταση, διότι σε τέτοιους καιρούς καλό θα ήταν να νιώθουμε λίγο πιο πολύ άνθρωποι και αυτή η ταινία αυτό μας κάνει να αισθανθούμε.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s