Πριν από κάποιο καιρό είχα ξαναγράψει για μια ταινία που εξερευνούσε τον υπερσεξουαλικό κόσμο μιας κοπέλας έτοιμης να γίνει γυναίκα, το τσέχικο “Valerie και η Εβδομάδα των Θαυμάτων της”. “Η Παρέα των Λύκων” βαδίζει στα ίδια μονοπάτια της σκοτεινής σεξουαλικότητας της πρωταγωνίστριάς του με έναν επίσης παραμυθένιο τρόπο.

Οι γονείς της Rosaleen επιστρέφουν στο σπίτι με την αδερφή της και την βρίσκουν να κοιμάται. Αυτόματα εμείς μπαίνουμε στο όνειρό της, στο οποίο ζει στο δάσος σε μια άλλη εποχή με τους γονείς της και την αδερφή της. Όμως όταν η αδερφή της σκοτώνεται από λύκους, πηγαίνει να μείνει στη γιαγιά της, η οποία της εξιστορεί διάφορες ιστορίες με κακούς λύκους που είναι τριχωτοί από μέσα κι όχι απ’ έξω, κάτι σαν τους επονομαζόμενους λυκάνθρωπους. Φαντασία και όνειρο περιπλέκονται στην ταινία. Παρακολουθούμε πότε την πραγματικότητα, πότε το όνειρο της Rosaleen και πότε τις ιστορίες της γιαγιάς της, οι οποίες αρχίζουν να φαντάζουν αληθινές.

Η ταινία είναι πανέμορφη και “υπνωτική”, ίσως η πιο αρτιστικά ενδιαφέρουσα ταινία του Jordan. Χωρίς υπερβολές ούτε στα εφέ, που είναι αξιοθαύμαστα για το budget και την χωρίς-χρήση-υπολογιστή-εποχή τους και κατά την γνώμη μου πολύ πιο γοητευτικά από τα αψεγάδιαστα “ανέμπνευστα” CGI που βλέπουμε κατά κόρον σήμερα αλλά ούτε και στον “ερωτισμό” της. Και όταν αναφέρομαι στον “ερωτισμό” δεν εννοώ τον πραγματικό ερωτισμό, τον οποίο βρίσκουμε στην ταινία αλλά στην παρουσία γυμνού και σεξουαλικών δραστηριοτήτων που φαίνεται αχρείαστη, αφού η ταινία καταφέρνει μέσα από συμβολισμούς (οι λυκάνθρωποι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως “σεξουαλικά όντα”) να μας δώσει το μήνυμά της και να δημιουργήσει ερωτική ένταση στις σκηνές που επιβάλλεται.

Εξαιρετικά υποτιμημένη και ξεχασμένη, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, αν αναλογιστούμε πως η περισσότερη δουλειά του Jordan είναι γνωστή και αγαπητή ακόμη και σε άτομα που δεν είναι “ταινιοφάγοι”. Όμορφη σινεφίλ ταινία (μαζί με το “Παιχνίδι των Λυγμών” οι αγαπημένες μου ταινίες του Jordan) αλλά πάνω απ’ όλα σύντομη, περιεκτική και προσβάσιμη για όσους ενδιαφέρονται για ένα ενήλικο, ατμοσφαιρικό παραμύθι με “δόντια”.

Fun Fact: O Kubrick ήταν τόσο ενθουσιασμένος με την δουλειά του Anton Furst, σχεδιαστή παραγωγής, σε αυτήν την ταινία που τον προσέλαβε να δουλέψει στην επόμενη ταινία του, “Full Metal Jacket” (1987).

Καλύτερη σκηνή: Η συνάντηση της Rosaleen με τον Κυνηγό.

Τι μας έμεινε: “Μήπως οι λύκοι δεν είναι τόσο κακοί τελικά;”. “Μήπως απλώς είναι παρεξηγημένοι;”. “Μήπως η παρέα των λύκων είναι ωραία κι ας μοιάζει απειλητική;”. Αυτές και άλλες παρόμοιες σκέψεις.

Τι μας χάλασε: Νομίζω…τίποτα.

Ατάκα Award: “Little girls, this seems to say / Never stop upon your way / Never trust a stranger friend / No-one knows how it will end / As you’re pretty, so be wise / Wolves may lurk in every guise / Now as then, ’tis simple truth / Sweetest tongue has sharpest tooth.”

Περίσταση για να το δεις: Ως double feature με το “Valerie and Her Week of Wonders”. Σε Neil Jordan marathon, για να διαπιστώσεις πόσο διαφορετικό είναι από κάποιες άλλες ταινίες του.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s